Alweer de laatste post naar aanleiding van de Week van de Hoogbegaafheid. Vandaag zag ik een mooi draadje van Marjan de Lange, een orthopedagoog met ervaring 'aan beide kanten van de tafel'. Te mooi om niet te delen:

Momenteel is er discussie over de vraag of hoogbegaafdheid aangemerkt moet worden als verstandelijke beperking of niet. Ik maak nu 19 jaar mee hoe gecompliceerd de match is tussen ons kind en deze samenleving.
Ik kan niet anders concluderen dan dat in de huidige samenleving het hebben van een IQ rondom 145 in het dagelijks leven betekent dat je een verstandelijke beperking hebt. Het onderwijs heeft geen idee wat het met hoogbegaafde kinderen aan moet (met volstrekt vastlopende onderwijssituaties tot gevolg).  De zorg heeft nog onvoldoende kennis van de secundaire gevolgen van de voortdurende mismatch die je als hoogbegaafd kind ervaart met je omgeving en noodgedwongen aanpassing als gevolg en schippert wat met autisme of in het ergste geval met Veilig Thuis. Er is nog onvoldoende kennis tot welke complicaties hoogbegaafdheid leidt in executieve functies, prikkelverwerking, emotieregultatie etc (misschien wel vergelijkbaar met kinderen met een (L)VB???). Er is onvoldoende kennis over wat passend onderwijs en wat passende zorg is voor kinderen met een hoog IQ. Nu zou je kunnen zeggen: maar dan zijn hoogbegaafde kinderen niet verstandelijk beperkt, dan heeft de samenleving een leer- of kennisachterstand. (En ook nog iets te fixen met de eeuwige 'je mag je kop niet boven het maaiveld uitsteken-houding', maar dat terzijde). Dat is misschien wel zo, maar dat belet ons ook niet om kinderen met een IQ dat ver beneden gemiddeld is verstandelijk beperkt te noemen en daar leerstoelen en lectoraten aan te koppelen. Erkenning voor deze problematiek is nodig. Misschien begint dat wel met evenveel onderzoeksbudget voor hoogbegaafdheid als laagbegaafdheid en beiden aan te merken als verstandelijke beperking.
Misschien is dat een eerste stap in het erkennen van de problematiek van deze kinderen.